Schrijf een review

Reviews

Gebouwd boek

Wat voor gebouw is dit boek van Leon Verschuur? Het is een gebouw net zo zonneklaar en net zo ingewikkeld als het Centre Pompidou. In net geen 250 pagina’s ziet de lezer een grote constructie opgetrokken worden met een donker binnenste en een doelmatige buitenkant. In het binnenste van de roman tast de hoofdpersoon, Bernardo, naar een manier om zich tot de ander te verhouden, waarbij die ander hem telkens voor raadsels stelt, zoals zijn ex-vriendin Sophie tot wie hij een nieuwe opening zoekt, zijn studievriend en beoogd partner in de kunsthistorie Ralph die zich ongrijpbaar steeds meer van hem afkeert, en Luisa, een Spaanse academica die hem naar Barcelona lokt maar in haar verleidelijkheid onpeilbaar voor hem blijft. Aan de buitenkant van de roman lopen grote en transparante liftschachten die ons telkens een verdieping hoger brengen met op elke etage een kunsthistorische expositie. Hier ervaren we hoe Bernardo verlangt een relatie aan te gaan met de broeierige schoonheid van de art-deco, de dansende gevels van Gaudi en de strenge en dramatische huizen van Frank Lloyd Wright, toneel van moord en brand. Dat verlangen wordt op meerdere niveaus gefnuikt, net als zijn toenaderingen tot de andere hoofdpersonen die deels ex-leraren zijn waar Bernardo met woede aan terugdenkt. Maar vlak voordat de lezer Bernardo tot radeloosheid ziet vervallen, tilt de schrijver ons met de lift aan de buitenkant van het boek naar de bovenste verdieping waar wonderbaarlijk alle conflictueuze relaties en niet-ontloken liefdes zich in persona verbaasd samen treffen in een grote theaterproductie die het louterend inzicht bezingt dat de natuur ten leste het echte huis van de mens is. Na deze onverwachte theatrale ontlading zien we in de Epiloog, in de stralende zon op het dakterras, Bernardo verenigd met Sophie. Er valt te genieten van details, zoals een korte beschrijving van een Iers landschap. Wie bekend is met het Nijmegen tussen Waal en universiteit of het Barcalona van Gaudi zal met genoegen het een en ander herkennen.

Kun je zeggen dat dit een geweldig gebouw is geworden? Het binnenste is de verwording van een vriendschap, het gevecht tegen de windmolens van de ingebeelde autoriteiten en het struikelend hervinden van een liefde. Het dwalen van de lezer door deze imposante en zware constructie wordt onder woorden gebracht door Bernardo die de ik-persoon is. Bernardo’s taal en denken is springerig, versierd, kunstig en soms gekunsteld. Dit draagt bij aan het gevoel dat dit boek ongrijpbaar is in zijn complexe bedoelingen. Groot is de spanning tussen het duistere binnenste van dit boek en de buitenkant, waar het wemelt van krachtige vormen, beelden en symbolen. Geen seconde saai.

Geschreven op zondag 03 maart om 15:14 door Lucas Mens

Ik heb het met veel plezier in een paar rukken uitgelezen. Jammer dat het uit is. Mijn vrees dat het allemaal slecht ging aflopen voor Bernardo werd (gelukkig) niet bewaarheid. Goed geschreven, prettige ironie, zelfspot, zelfs enige momenten van slapstick. Ingebed in liefde voor de kunst. Of andersom. Verrassende analogieën. Er zijn autobiografische lagen in te vermoeden, weerspiegelingen van verlangens en aspiraties. Heb en passant ook nog heel wat opgestoken over Taliesin, Casa Milà en Loïe Fuller. Aanrader!

Geschreven op maandag 11 februari om 22:41 door Harry Bego

Je boek prijkt sinds vanochtend in de boekenkast, Veronesi, Verschuur, Vestdijk. Dat het daar staat, betekent uiteraard dat ik het gelezen heb. Met veel plezier en in een paar dagen. Dat wijst er al op dat het prima leesbaar was: van boeken waarin ik stuit op lelijk taalgebruik, haal ik de laatste bladzijde niet. Bovendien: een boeiend verhaal, personages die gaan leven, mooie metaforen, humor in hele passages maar ook in het klein door woordkeuze. Veel leesplezier en ook nog leerzaam: kunst en architectuur. Mijn dank voor je boek!

Geschreven op maandag 11 februari om 18:46 door Nico Kramers

Zeer knap geschreven.

Woorden als "spitsvondig, humorvol, fantasierijk, wervelend, kundig, hilarisch, vol met mooie metaforen” komen bij mij naar boven. De schrijver laat de valkuilen van de academische wereld op een potsierlijke wijze zien, in falen en extase. Kennis van de architectuur van Wright en Gaudi is ontzagwekkend, dat geldt ook voor beschrijvingen van natuur en gedachten.

De stijl van P.J. Wodehouse komt bij mij op wat betreft goede synopsis en onderkoelde Engelse humor. De hoofdpersoon is afstandelijk en beziet op een nogal egoïstische wijze de wereld en vrienden om hem heen, maar kiest in de epiloog toch voor samengaan.

Geschreven op maandag 11 februari om 12:35 door Michela Edelbroek